fbpx
+48 501 669 669 (Warszawa) + 48 784 120 520 (Lublin) aikidosuper@gmail.com
Zapisy na rok 2018/2019 ilość miejsc ograniczona
501 669 669 (Warszawa)      784 120 520 (Lublin)

Katarzyna Velinov

trener rozwoju osobistego

członek zarządu Polskiego Towarzystwa Coachingu Kryzysowego

współtwórca kampanii Krewniacy, członek zarządu Krewniacy – Europejska Fundacja Honorowego Dawcy Krwi

wieloletni konsultant w pracy z dorosłymi i dziećmi w zakresie wiedzy o własnej osobowości i celach życiowych

współzałożyciel Kazimierskiej Konfraterni Sztuki

założyciel Akademii „Human is me”

 

Akademia „Human is me”

Aby Twoje dziecko miało dobre relacje z rodzicami i innymi ludźmi, było ambitne,

zdobyło podstawy osiągania sukcesu teraz i w dorosłym życiu na polu prywatnym oraz zawodowym

 

Akademia rozwoju osobistego „Human is me” powstała jako zwieńczenie 17-sto letniej pracy, by wspierać rodziców i ich dzieci na drodze rozwoju osobistego.

  • Każdy z nas chce realizować się w życiu zgodnie ze swoimi predyspozycjami, a nie oczekiwaniami innych.
  • Każdy z nas jest jednostką, która posiada wszystkie atuty do osobistego spełnienia się i zadowolenia
    z dokonywanych wyborów.

 

Autorski projekt Akademii powstał w wyniku wieloletniej współpracy z rodzicami i ich dziećmi, na bazie kilkunastoletnich doświadczeń z bezpośrednich analiz opartych na matematycznym systemie poznawania osobowości oraz własnej motywacji do budowania pozytywnej przyszłości młodych ludzi.

Człowiek to ja – każdy z nas zasługuje, by czuć się szczęśliwym i spełnionym w życiu. Od zarania dziejów idąc cały czas do przodu w ewolucji także duchowej szukamy odpowiedzi i podpowiedzi jak żyć.

Osiągnięcia umysłu ludzkiego w każdej dziedzinie życia są imponujące i odkrywamy coraz więcej tajemnic wyjaśniających nasze istnienie. To co kiedyś wydawało się niepojęte, teraz jest dla nas czymś naturalnym w rozwoju człowieka. Na dzisiejszym etapie naszej ewolucji już wiemy, że wszystko wibruje i jest energią, a my podlegamy jej wpływom i jesteśmy od niej zależni.

Nurtuje nas nieustannie pytanie: skąd przyszliśmy, kim jesteśmy, dokąd zmierzamy.

Wielu z nas jako dorośli ludzie mimo, iż przeszliśmy długą drogę edukacji i zdobyliśmy wiele doświadczeń, często zderza się z poczuciem, że to co robimy w życiu nie daje nam należytej satysfakcji, albo wręcz poczucie niespełnienia. Szukamy rozwiązań i podpowiedzi.

Najważniejsze jest też, że jako rodzice mamy wyznaczone zadania wobec naszych dzieci. Chcielibyśmy, aby żyło im się łatwiej, lepiej, aby byli szczęśliwi.

 

Kochani rodzice,

jesteśmy nie tylko opiekunami naszych dzieci, ale także ich pierwszymi przewodnikami w życiu.

 

Nasze dzieci potrzebują:

  • wierzyć w siebie
  • znać swoje mocne strony
  • umieć radzić sobie ze stresem i złymi emocjami
  • umieć komunikować się na wielu płaszczyznach
  • wyznaczać cele i osiągać je

 

My jako rodzice chcielibyśmy, aby nasze dziecko było:

  • odpowiedzialne
  • ułożone
  • zaradne
  • ambitne
  • wytrwałe w dążeniu do osiągania celów

 

Nie piszę tu o miłości, poczuciu bezpieczeństwa i wzajemnym szacunku, ponieważ to nasza podstawowa rola jako rodziców.

Oprócz bezinteresownej rodzicielskiej miłości każdy z nas chciałby przekazać swojemu dziecku najważniejsze wartości, wskazać kierunki rozwoju, uchronić je przed popełnianiem naszych własnych błędów, uchronić je przed porażkami i nastawić na osiąganie sukcesów w życiu.

Może okrutne jest to co powiem, jednak nie zawsze wiemy czego potrzebują tak naprawdę nasze dzieci. Najczęściej kierujemy się tym, co wydaje się według nas najlepsze dla nich i oczywiście nic w tym złego, lecz nie tędy droga, jeśli zależy nam na ich pozytywnej przyszłości.

Naszym obowiązkiem jest przygotować je do życia, aby przeżyły je po swojemu wyposażone w narzędzia, które będą dla nich ochroną i wsparciem.

Najważniejsze jest więc abyśmy poznali nasze dzieci, a wówczas będziemy wiedzieli jak być ich pierwszymi przewodnikami na drodze życia.

Gdybyście dzisiaj mieli odpowiedzieć na pytanie:

  • czy chcecie aby Wasze dziecko miało poczucie własnej wartości,
  • aby nauczyło się odpowiedzialności za swoje decyzje,
  • aby umiało radzić sobie ze stresem i złymi/negatywnymi emocjami,
  • aby znało swoje mocne strony i umiało je wykorzystywać dla własnego rozwoju,
  • aby potrafiło wyznaczać sobie cele od tych całkiem drobnych do naprawdę ważnych i kształtujących ich przyszłość,
  • aby nie bało się porażki, która jest naturalną częścią sukcesu, aby po ewentualnym upadku potrafiły wstać, otrzepać się i pójść dalej jako jeszcze silniejsi ludzie

na pewno odpowiedź będzie brzmiała TAK!

Akademia rozwoju osobistego „Human is me” powstała, by służyć Wam i Waszym dzieciom celem poznania skutecznych i sprawdzonych rozwiązań.

Sama jestem matką dwóch synów (23 i 15 lat). Tak jak każdy rodzic kierując się nawet najlepszymi chęciami, popełniałabym błędy, gdyby nie wsparcie wiedzy zdobywanej wiele lat na temat osobowości ludzkiej i kształtowania się naszych przekonań oraz nawyków już w najmłodszych latach, z których czerpiemy w całym dorosłym życiu.

Dlatego razem z programem Akademii „Human is me” zachęcam do wspólnego działania na rzecz najcudowniejszego daru jaki otrzymaliśmy – naszych wspaniałych i zawsze wyjątkowych dzieci.

Każde dziecko jest inne i ma prawo iść „swoją drogą”. Nawet jeśli rodzeństwo wychowuje się w takich samych warunkach i według tych samych zasad, nigdy nie będą identyczne. Ich cechy osobiste wywierają wpływ na całe życie,
a jeśli zostaną ukryte w cieniu przez spełnianie oczekiwań innych osób, w tym rodziców, możemy wyrządzić więcej szkody niż nam się wydaje. Jeśli poznasz predyspozycje swojego dziecka, cechy osobowości, będziesz mógł jako rodzic wspierać je dużo skuteczniej i pomóc rozwijać się zgodnie z indywidualnymi uwarunkowaniami. A przede wszystkim posiądziesz cenną wiedzę, aby poprowadzić Twoje dziecko do osobistego sukcesu.

 

Moduł pierwszy – Poznaj swoje dziecko

uczestnicy rodzice i dzieci – forma spotkania: konsultacje indywidualne

 

Każdy człowiek to jednostka posiadająca indywidualne cechy i predyspozycje. Im lepiej znamy samego siebie, swoje mocne strony i słabości, warunki, talenty, tym głębsze i szczęśliwsze jest nasze życie.

 

Moduł drugi – Poczucie własnej wartości

uczestnicy dzieci – forma spotkania: seminarium, prelekcja, ćwiczenia

Samoocena to nasze orędzie na drodze życia i rozwoju osobistego. To od nas zależy czy nasza samoocena będzie stabilna i będziemy mieć właściwe poczucie własnej wartości.

 

Moduł trzeci – Umiejętność komunikowania się na wielu płaszczyznach

uczestnicy dzieci – forma spotkania: seminarium, prelekcja, ćwiczenia

Relacje wypełniają nasze życie. Od początku do końca naszego pobytu tu na ziemi komunikujemy się na różnych płaszczyznach. Mimo, że umiemy mówić nie zawsze to co mówimy przybliża nas do celu i jest zrozumiałe dla innych. Stań się dobrym rozmówcą, by być słyszanym i mówić tak, by być zrozumianym.

 

Moduł czwarty – Umiejętność radzenia sobie ze stresem i złymi emocjami

uczestnicy dzieci – forma spotkania: seminarium, prelekcja, ćwiczenia

Stres jest naturalnym towarzyszem człowieka. Jeśli wiemy jak sobie radzić ze stresem i jak z nim pracować, by działał na naszą korzyść, przestaniemy bać się wyzwań i zatruwać swoje życie. Często źle identyfikujemy stres i jego znaczenie, co przekłada się na podejmowane decyzje i zachowania. Unikanie stresu nie jest skutecznym rozwiązaniem.

 

Moduły rocznego seminarium Akademii „Human is me”

 

Moduł pierwszy – uczestnicy rodzice i dzieci – forma spotkania: konsultacje indywidualne

 

Poznaj swoje dziecko.

Każdy z nas przychodząc na świat zostaje wyposażony w indywidualne cechy, predyspozycje, talenty. Wszystko po to, aby nasza lekcja, którą odbywamy przez całe życie pozwoliła nam się rozwinąć i w efekcie dać nam poczucie spełnienia i własnej satysfakcji. Często niestety nasze indywidualne uwarunkowania są odpychane na drugi plan z powodu oczekiwań innych osób, wymagań, które stawia się przed nami, a które wielokrotnie dalekie są od naszych rzeczywistych predyspozycji.

Jak wielu z nas doświadczyło takiego uczucia, że chciałby być kimś innym lub robić co innego na drodze zawodowej?

Rodzice lekarze są niemal pewni, że ich dziecko także skończy medycynę. Często narzucają swoją wolę tak drastycznie, że dziecko nie ma innego wyjścia. Nawet jeśli wewnętrznie czuje dysharmonię, nie może nic z tym zrobić. Dopiero po latach okazuje się, że to była zła droga dla niego – jest sfrustrowany, nieszczęśliwy zarówno w życiu zawodowym jak i prywatnym. Czy tego chcemy dla naszych dzieci skoro je kochamy?

Dlatego poznanie własnego dziecka od strony jego prawdziwego „ja”, jest tak ważne. Poznając swoje dziecko od strony jego osobowości, indywidualnych uwarunkowań zarówno społecznych jak i zawodowych, dowiadujemy się jak je wspierać i jak radzić sobie na drodze rodzicielskiej.

 

Moduł drugi – uczestnicy dzieci – forma spotkania: seminarium, prelekcja, ćwiczenia

 

Poczucie własnej wartości.

Każdy z nas wierzy w siebie w różnym stopniu. Tak samo jest z naszymi dziećmi. Wiele zależy od tego jak my jako rodzice budujemy w naszych pociechach wiarę w siebie, jak wpływa na nie środowisko kolegów i koleżanek.

Zazwyczaj trudno jest zbudować w kimś poczucie własnej wartości, jeśli sami mamy z tym problem. Wiara w siebie jest niezbędna. Pomyśl sam, jak wielu rzeczy nie zrobiłeś albo nawet nie spróbowałeś, ponieważ brakowało Ci wiary w siebie? Nasze dzieci tak jak my mają podobne wątpliwości:

 

  • Czy naprawdę mogę to zrobić?
  • Inni są ode mnie lepsi, mądrzejsi, bardziej wartościowi niż ja.
  • Co inni pomyślą jeśli to zrobię/powiem?
  • Nie mogę ryzykować porażki
  • Sukces jest dla innych, nie takich jak ja.

 

Samoocena to postawa wobec samego siebie, która wpływa na nasze samopoczucie, funkcjonowanie, zadowolenie z siebie i swoich wyborów. To, jak myślimy o sobie i co do siebie czujemy wpływa na sposób, w jaki traktujemy samych siebie, ale też innych ludzi. Samoakceptacja – to dostrzeganie własnej niepowtarzalności, lubienie samego siebie – mimo słabości i wad. Wyzwala zaufanie i wiarę we własne siły, skłania do wykorzystania indywidualnych możliwości.

Poczucie własnej wartości u dzieci kształtuje się we wczesnym dzieciństwie, w wieku przedszkolnym oraz w młodszym wieku szkolnym. Samoocena nie jest jednak ukształtowana raz na zawsze. Podlega ona różnym zachwianiom w ciągu całego życia. Można mówić o jej chwiejności lub stabilności, czyli o zmianach w poziomie samooceny pod wpływem aktualnych sukcesów lub niepowodzeń, a także różnego typu wydarzeń życiowych.

Na poczucie własnej wartości Twojego dziecka wpływa szereg różnych czynników. W ogromnej mierze to Wy jako rodzice macie wpływ na to, jak kształtuje się samoocena waszego dziecka. Pozytywna relacja dziecka z rodzicami, akceptacja, autentyczna wiara w jego możliwości, pozwalanie mu na zdobywanie nowych doświadczeń i samodzielność, kształtują w nim poczucie, że da sobie radę z różnego rodzaju wyzwaniami.

Ważne, by rodzice wychowywali dzieci z szacunkiem i miłością, dawali dziecku odczuwać swoją życzliwość i akceptację zwłaszcza w chwilach potknięć.

Od pewnego etapu, wielką rolę w kształtowaniu poczucia własnej wartości u dziecka, zaczyna odgrywać szkoła, nauczyciele, wychowawcy. Jeśli wymagania wobec dziecka są zbyt wysokie, w stosunku do jego możliwości, a kolejne niepowodzenia szkolne spotykają się z surową oceną, zamiast wsparciem i wzmocnieniem – dziecko może zniechęcić się do dalszych prób i uwierzyć w to, że jest gorsze, mniej zdolne, mniej interesujące od rówieśników.

Relacje z rówieśnikami, bez względu na wiek, stanowią ważny czynnik kształtujący samoocenę dziecka. W w wieku nastoletnim to właśnie grupa rówieśnicza staje się podstawowym punktem odniesienia dla młodego człowieka. Odrzucenie przez grupę rówieśniczą może spowodować duży spadek poczucia własnej wartości, niechęć do wykonywania obowiązków domowych i szkolnych, lub wyrażać się poprzez agresję, wycofanie, a w skrajnych przypadkach również autoagresję. Dla poczucia własnej wartości dziecka zawsze destrukcyjne będzie doświadczanie przemocy. Zarówno przemoc emocjonalna – wyśmiewanie, odrzucenie, szykanowanie, jak i przemoc fizyczna – popychanie, czy bicie, odbiera dziecku pewność siebie i sprawia, że czuje się ono mniej wartościowe.

 

Coraz wyraźniej ujawnia się też wpływ nowoczesnych technologii informacyjnych na kształtowanie się tożsamości młodego człowieka i jego obrazu samego siebie. Pragnienie aby być takim samym, bądź mieć to samo co osoba z bilbordu, jest często nieosiągalne, a przez to frustrujące i odbierające pewność siebie. Często reakcją na tę frustrację i poczucie bycia „niewystarczająco dobrym” stanowi ucieczka w wirtualny świat oraz internetowe znajomości. Dzięki poczuciu anonimowości oraz możliwości niezdradzania własnej tożsamości, dają one szansę na zbudowanie alternatywnego obrazu siebie, takiego jakim młoda osoba chciałaby siebie widzieć. Niskie poczucie własnej wartości, w połączeniu z promowaniem modelu urody opartego na szczupłej sylwetce, kojarzonej z łatwością osiągnięcia sukcesu życiowego jest też jednym z czynników powstawania zaburzeń odżywiania.

 

Zajęcia z dziećmi w ramach tego modułu mają na celu uświadomienie im własnych zalet, wskazanie sposobów jak budować poczucie własnej wartości w oparciu o rzeczywistość, a nie świat wirtualny i nowoczesne technologie, jak chronić się przed krytyką innych, która może burzyć naszą samoocenę.

Ćwiczenia i zajęcia praktyczne, których celem jest nauczenie dzieci pracy ze sobą w sytuacjach, które mogą obniżać ich poczucie własnej wartości.

 

Moduł trzeci – uczestnicy dzieci – forma spotkania: seminarium, prelekcja, ćwiczenia

 

Umiejętność komunikowania się na wielu płaszczyznach

 

Komunikowanie się to podstawa dobrych relacji w rodzinie, w szkole, wśród rówieśników. Relacje wypełniają całe nasze życie.

Komunikacja interpersonalna stanowi element niezbędny do nawiązywania relacji pomiędzy poszczególnymi ludźmi, a także podstawę funkcjonowania społeczeństwa.
Ale czy każdy z nas posiada umiejętności niezbędne do komunikowania się w sposób skuteczny?

 

Patrząc, w jakim stanie są relacje między ludźmi – tak bliskimi, jak i dalszymi – można dojść do smutnego wniosku, że daleko jeszcze gatunkowi ludzkiemu do sprawnego porozumiewania się. Związki, biznesy, przyjaźnie itd. upadają często właśnie na skutek braku tej jakże ważnej umiejętności. Nawet drobne nieporozumienia, błahe sprawy, które pozostają niewyjaśnione i niezrozumiane, mogą być przyczyną zerwania relacji.

O tym, że większość problemów zawodowych, ale również prywatnych powstaje w wyniku złej komunikacji już zapewne każdy z nas się przekonał. Powtarzanie o tym, że dobra komunikacja jest podstawą sukcesu, to truizm, ale skoro to takie oczywiste, to, dlaczego tak wiele mamy z tym problemów?

W każdej dziedzinie życia umiejętność skutecznego komunikowania się jest na wagę złota.

Jak wiadomo, niczego nie osiągnie się bez udziału innych ludzi. Tak więc pozyskiwanie ludzi do współpracy, polepszenie komunikacji w związku, lepsze dogadywanie się z przyjaciółmi i nawet bezproblemowe rozmowy z obcymi osobami mogą mieć miejsce jedynie wtedy, kiedy człowiek jest dobrym rozmówcą.

Często zdarza się, że myśląc o tym samym, rozmawiamy ze sobą jakbyśmy mówili o dwóch różnych sprawach. Wynika to z faktu, że każdy postrzega świat inaczej, interpretuje rzeczywistość w subiektywny zazwyczaj sposób, na podstawie własnych doświadczeń wizualnych, słuchowych, smakowych. Ludzie rozumieją informacje, które są w stanie rozpoznać. Rozumiem, co chcesz mi powiedzieć, jeśli to pasuje do wzorców mentalnych, jakie się wcześniej u mnie wykształciły.

Różni ludzie rozumieją tę samą informację na rozmaite sposoby. Ktoś może natychmiast rozpoznać słowa i obrazy, dla innych może to być język obcy „jakby mówił po chińsku”. Każdy problem w porozumiewaniu się jest problemem związanym ze rozumieniem. Zrozumienie to rozpoznanie.

Nie ma komunikacji bez dzielenia się informacją z inną osobą.
A dopóki ta osoba nie zrozumie tej informacji w ten sam sposób, co Ty, nie ma dzielenia się informacją,czyli nie ma właściwej komunikacji.
Komunikacja jest procesem, w którym tworzone jest wspólne zrozumienie.

 

Skoro komunikacja to podstawa jak najlepiej zacząć rozwijać tą jakże bezcenną umiejętność? Przede wszystkim od słuchania. Dobry rozmówca jest świetnym słuchaczem. To jest pierwszy i najważniejszy krok. Dlaczego? Ponieważ prowadzi do zrozumienia, co drugi człowiek stara się przekazać. Niestety problemem większości ludzi jest to, że sami dużo mówią, a nie słuchają innych, albo udają, że słuchają. Zazwyczaj jedna osoba mówi bez przerwy, od czasu do czasu dając możliwość wypowiedzenia się drugiej stronie. Jednak kiedy druga strona dochodzi do głosu, pierwsza myśli już o tym, co tu powiedzieć później. Nie można więc mówić tutaj o prawdziwym słuchaniu, a tym bardziej o zrozumieniu. Zatem jeśli chcesz zrozumieć drugą osobę i zbudować z nią dobrą relację to musisz zrobić jedną rzecz. Słuchaj! Dzięki słuchaniu masz także możliwość przemyślenia tego, co słyszysz. Naprawdę nie każdy to robi i szczerze mówiąc to rzadkość.

 

Kilka cech dobrej komunikacji:

– czytelna informacja

– uważne słuchanie

– szacunek do rozmówcy

– otwartość na nowe skojarzenia poznawcze

 

Warsztaty rozwijają umiejętności interpersonalne. Dzieci – uczestnicy poznają i doskonalą wzorce komunikowania się (werbalnie i niewerbalnie):

  1. składniki efektywnego komunikowania się
  2. komunikacja werbalna i niewerbalna
  3. radzenie sobie z negatywną reakcją, odmową
  4. przepracowanie wątpliwości
  5. zadawanie pytań celem zbierania, doprecyzowania informacji
  6. ustalanie dobrze sformułowanego celu
  7. udzielanie informacji zwrotnej

 

 

Moduł czwarty – uczestnicy dzieci – forma spotkania: seminarium, prelekcja, ćwiczenia

 

Umiejętność radzenia sobie ze stresem i złymi emocjami

Stres jest wpisany w nasze życie. Jest naszym towarzyszem, który potrafi nas wzmocnić i zmobilizować lub zabrać nam zapał, motywację, chęć działania.

Wiele zależy od nas, a nie od sytuacji, które nas spotykają.

Dla jednej osoby stresująca jest rozmowa z nowo poznaną osobą, dla innej będzie to jedynie nowe, ciekawe przeżycie. To jakie emocje wywołują w nas inni ludzie i sytuacje, w których się znajdujemy, zależy wyłącznie od nas samych. Dlatego tak ważna jest umiejętność radzenia sobie ze stresem.

 

Stres nas buduje lub niszczy.

Czasem stres bywa mobilizujący, ale częściej – zwłaszcza gdy stan napięcia utrzymuje się długo, działa on niekorzystnie na nasze zdrowie. Skutki przewlekłego stresu to m. in. osłabienie układu odpornościowego, zaostrzanie objawów wielu chorób z autoagresji, np. Hashimoto, Gravesa-Basedowa, cukrzycy.

Przyczyn stresu może być bardzo wiele. Wcale nie muszą być one negatywne. Stresują nas trudne relacje w pracy, trudne przeżycia osobiste, ale także miłe wydarzenia jak własny własny ślub. Stresujemy się w wielu sprawach – zmiana miejsca zamieszkania, zmiana pracy, podjęcie ważnych decyzji życiowych, czy dla dziecka – powrót po wakacjach do szkoły, sprawdziany, egzaminy, etc. Nawet urlop, mimo że ma być wypoczynkiem, potrafi nas stresować.

80% chorób ze stresu jest konsekwencją osłabionego układu odpornościowego. W chronicznym stresie nasz organizm produkuje kortyzol, który jest silną toksyną i powoduje zmniejszanie się liczby białych ciałek krwi oraz zdolność organizmu do wytwarzania przeciwciał.

Zatem żartów nie ma. Lista schorzeń wywołanych przez stres jest długa. Często „atakuje” on najsłabszy punkt organizmu. Największą grupę stanowią choroby serca i choroby układu krążenia.

Żeby stres przestał być naszym wrogiem, trzeba nad nim zapanować. Dlatego tak ważne jest by poznać samego siebie oraz to, co wywołuje w nas napięcie i jak na nie reagujemy. Samo poznanie problemu rozwiązuje go w 50%. Jeśli wiemy dlaczego w dany sposób reagujemy na daną sytuację, łatwiej nam to zrozumieć i nie doszukiwać się przyczyn na zewnątrz. Wiedza o nas samych pozwoli nam zmniejszyć obszar zmartwień w swoim życiu oraz zmienić swoje zachowanie.

Przyjęcie do wiadomości, że nie jesteśmy doskonali i rozwinięcie w sobie asertywności, czyli umiejętności wyrażania uczuć i myśli, będą naszym antidotum. Trzeba też nauczyć się pozytywnego myślenia i uwierzyć, że korzystanie z pomocy innych ludzi nie jest powodem do wstydu.

Nie wolno dopuszczać do tego, żeby stres się kumulował. Wygadanie się przed przyjaciółką, a nawet wypłakanie, przynoszą odprężenie. Każdy z nas potrafi znaleźć swój własny sposób na rozluźnienie i odprężenie.

Najważniejszą drogą do sukcesu, by emocje jakie odczuwamy w danej sytuacji były dla nas budujące, a jak najrzadziej wywoływały stres jest osiągalna:

  • Poznanie siebie – swoich mocnych i słabszych stron
  • Pozytywne myślenie o sobie samym i naszym życiu
  • Wiara w siebie
  • Umiejętność komunikacji z otoczeniem

Wszystkie te narzędzia są w Twoim zasięgu. Jeśli wyposażysz w nie swoje dziecko, dasz mu to, czego rodzic pragnie – drogę do szczęścia, spełnienia i sukcesu.